1985 en 1986
- Het postbusadres is van de Mr de Graafstichting waar De Rode Draad toen inwoonde.
1987
- In 1987 bracht De Rode Draad de sticker uit: Ik Doe het Met om iedereen er op te wijzen dat prostituees geen verspreiders zijn van het aidsvirus. Nog steeds komen we de sticker tegen maar wel met een wijziging: Ik doe het met voor weinig geld....
1989
In 1989 kwam De Rode Draad met de sticker No Picture om toeristen te attenderen op de privacy van de sekswerkers. Dit kreeg heel veel media- aandacht en was een groot succes. Uit het hele land kwamen aanvragen voor de sticker. Eind jaren negentig pakt een groep kunstenaars: De Geuzen het project weer op als een kunstproject en voegt er de tekst: Our image is our own aan toe.
Midnight Walkers - City Sleepers
"We leven allemaal in verschillende steden, ook al heet het Amsterdam"
Toen Riek, Renée en Femke, van Stichting De Geuzen, gevraagd werden deel te nemen aan de tentoonstelling Midnight Walkers - City Sleepers, besloten ze De Wallen af te struimen, om de sfeer er op zich in te laten werken.
De tentoonstelling zou plaatsvinden op de wallen en zou gaan over het leefgebied de wallen. Er zou kunst, in diverse vormen worden getoond.
Iets voor Riek, Renee en Femke. Zij staan met hun stichting voor interaktie tussen verschillende disciplines in de kunst en ook daarbuiten. Voor hen is kunst niet een opzichzelfstaand fenomeen, niet iets wat in een vacuum ontstaat en is. Voor "De Geuzen" is het verband tussen maatschappij en uitingen daarvan, maar ook impulsen die erop inwerken de klemtoon.
In 1998 treffen we het volgende fragment aan in de stukken:
De drie besloten aan Midnight Walkers - City Sleepers deel te nemen op een manier, waar hoeren wat aan hebben. Ze namen kontakt op met De Rode Draad, en zo is de samenwerking begonnen...
In 2008 komen de sticker nog steeds tegen, ook bij de ramen die geen prostitutiebestemming meer hebben en aan designers zijn gegeven.
- Van links naar rechts: de oorspronkelijke sticker, de sticker van het kunstproject en de sticker op een voormalig raambordeel, in 2008 mode-atelier.
1998
Buitenstaanders en slecht geinformeerde mensen uit de seksindustrie meenden dat de legalisering de invoering van de BTW op diensten van prostituees zou betekenen. Dat is niet zo. Begin jaren negentig werd er al BTW over prostitutie geheven. Sowieso was de BTW in heel Nederland al in 1986 ingevoerd. De Rode Draad vond dat de BTW in de prijzen voor dienstverlening moest worden doorberekend. Bovendien moesten de prijzen omhoog. De meeste raamprostituees vroegen toen slechts 50 gulden voor een 'standaardpakket'. Het streefbedrag was 75 gulden.
Een raamexploitant reageert woedend:
Een fragment zonder verandering van spelling:
Wij vinden dat de Rode Draad zich niet uit moet geven als vakbond voor de prostitutie of jullie moeten leden werven en der stichting eraan geven.
Het niet zo zijn dat je met stichting bestuur de overheid of de klanten gaat vertellen wat er moet gebeuren dat is niet democratisch.
2006 en verder
De Rode Draad komt vanaf 2005 steeds vaker op plekken waar men niet openlijk toegeeft aan prostitutie te doen. De medewerkers deelden daar promotiematerialen uit met een sticker met ons telefoonnummer. De promotiematerialen werden steeds gewisseld, om de kans op ontdekking door de aanwezige 'beschermers' kleiner te maken. Het ging vooral om cosmetische producten die de vrouwen in hun make-up tasje konden verstoppen. Mannen doorzoeken immers niet gauw de tasjes met make-up rommeltjes.....
