(Dit betreft 2004)

Wij kwamen tot onze verbijstering erachter dat enkele gemeenten in de provincie Groningen nog geen vergunningstelsel hadden. Dat daardoor malafide bedrijven geen strobreed in de weg werd gelegd, bleek al spoedig tijdens veldwerk. Het was bijvoorbeeld opvallend dat er tot voor kort juist in de Ommelanden van Groningen (met andere woorden in de provincie) veel Braziliaansen zijn aangetroffen. Dit gaat om Nieuw Beerta, Hoogezand, Vlagwedde, Oudeschans en Klein Ulsda. Dit betekent in de praktijk dat ze in bijna alle clubs in de regio te vinden waren. Het is niet bekend of ze allemaal uit hetzelfde gebied in Brazilië kwamen. Volgens de cliëntenregistratie van De Stichting tegen Vrouwenhandel van 2003 waren er vijftien vrouwen uit Zuid-Amerika bij hen aangemeld, waarvan veertien uit Brazilië. Deze Braziliaansen waren bij De Stichting Tegen Vrouwenhandel terecht gekomen na een gerichte actie van de politie Groningen. Opvallend is dat in deze clubs ook veel illegale vrouwen uit Oost-Europa werkten, bijvoorbeeld uit de Oekraïne en uit Wit-Rusland.
Al deze vrouwen waren stellig van mening dat ze legaal waren. Ze konden werkvergunningen laten zien waarop stond dat arbeid als zelfstandige ondernemer was toegestaan mits ze in de toegewezen club bleven. Vreemd, als ze echt een werkvergunning zouden hebben, mochten ze in ieder beroep werken en zou seksuele dienstverlening niet specifiek op hun vergunning vermeld staan. Daarnaast is het verwonderlijk dat ze als zelfstandige onderneemster slechts in die ene club konden werken. Een zelfstandige ondernemer heeft immers per definitie meerdere opdrachtgevers en kan naar keuze op verschillende plekken werken. Aanvankelijk dachten we dat het goede vervalsingen waren. Bij navraag opperde de politie dat dit slechts om een aanvraag voor een verblijfsvergunning ging en niet om de vergunning zelf. Bij een tweede bezoek in 2004 doken ze weer op. Bovendien zijn dergelijke werkvergunningen ook in Alkmaar en Den Helder gesignaleerd. Inmiddels hebben we informatie dat het echte documenten waren. We wisten dat de vrouwen nog niet lang in Nederland waren. Een zegsman van de politie gaf aan dat de reden voor het gedogen was dat de vrouwen dan voor een aangifte bereikbaar bleven. Dit was te meer schrijnend omdat de vrouwen te kennen gaven zeer geïsoleerd op het platteland te wonen. Ze mochten maar een keer per week naar buiten en hadden tijdens hun hele verblijf in Nederland niet één keer in de stad gewinkeld. Ze klaagden steen en been over de verdiensten. In een van de clubs kon de klant voor het lage entreegeld van 70 euro de hele avond gratis drinken en met één van de vrouwen naar bed. Het laat het zich raden hoeveel de vrouwen in kwestie zelf kregen. In een andere club had men tengevolge van het dalende bezoekersaantal de prijs verlaagd. De vrouwen werden gecompenseerd doordat ze zestig procent kregen van wat de klant betaalde, in plaats van de gebruikelijke vijftig procent. Maar dit vormde geen substantiële tegemoetkoming voor de lage verdiensten.
Van verschillende kanten (exploitanten en andere informanten) werd indertijd een mensenhandelnetwerk genoemd dat door ene Carlos geleid zou worden. Door dit netwerk zouden vele Dominicaanse en Braziliaanse vrouwen in de noordelijke provincies zijn geplaatst. De aanvoerlijnen van die vrouwen zouden via Suriname, maar vooral via de Antillen lopen. In Heerenveen kwamen we een Braziliaanse tegen die een duidelijk mensenhandelverhaal vertelde. Haar was werk als danseres beloofd. Ze had 600 euro aan een advocaat in Den Haag betaald die alles wel zou regelen. Haar zus was met een man uit Enschede getrouwd maar daar was ze niet meer welkom. We hebben een afspraak gemaakt om haar de mogelijkheden en onmogelijkheden van een aangifte uit te leggen. Zij kwam niet opdagen. Jammer, want we hadden graag meer gehoord over die (zogenaamde) advocaat in Den Haag die ook vaak in verband met de eerder genoemde Carlos werd gebracht.
De politie zou nu wel actief optreden tegen mensenhandel in de Ommelanden van Groningen. Ruim een jaar na de eerste verhalen over deze Carlos is hij uiteindelijk opgepakt.
In een later stadium kwamen we in deze regio vooral Oost-Europese vrouwen tegen. Exploitanten beweerden daar dat Russische vrouwen volgens de politie tot 1 mei 2004 mochten werken, wat overigens niet in overeenstemming is met de landelijke regelgeving. Russische vrouwen mochten als niet- EU burgers al vanaf 2000 niet meer werken. Enkele clubs waren in handen van dubieuze Russen en wij vermoedden op grond van hun talenkennis dat de vrouwen uit de zogenaamde nieuwe landen in feite uit de Oekraïne of Wit-Rusland kwamen.