Voor een niet gepubliceerd artikel voor de Blacklight, gebaseerd op veldwerk in 1999, klik hier.

(2004)

De Rode Draad heeft met financiële steun van het Ministerie van Justitie zich extra kunnen richten op Zuid-Amerikaanse prostituees. Voordat dit zogeheten Latina project van start ging, waren we enkele malen in Twente geweest om te proberen contact te krijgen met de vele Braziliaansen die daar zouden werken.
In 1998 merkten we dat de clubs met Braziliaansen moeilijk toegankelijk voor ons waren. We kregen destijds de vraag of we van De Zwarte Draad waren. Men zei dat de meisjes aan het werk waren en dat de GGD ook alleen maar buiten werktijd mocht komen. De bedrijfsleiding bepaalde dus met wie de vrouwen spraken.
 ‘Het gaat toch prima hier? Waarom moet alles ineens anders?’, verzuchtten later enkele deelnemers aan een discussieavond over prostitutie in Enschede. In de loop van het debat bleek echter hoe prima het in Enschede ging. Veel vrouwen gebruikten abortus als anticonceptiemiddel – wat iets zei over het condoomgebruik. Wanneer ze ondanks alle inspanningen van de GGD, toch nog aids kregen, werden ze zonder pardon teruggestuurd.
De autoriteiten lieten het jarenlang toe dat Braziliaanse vrouwen een paar maanden in Enschedese clubs werkten. Zij kwamen via Paramaribo, vooral uit de Diamond Club daar, naar Nederland. Criminologen die destijds de Twentse criminele scene onder de loep hebben genomen, beweerden dat het pure vrouwenhandel was. Ook Braziliaanse ngo’s (niet- gouvermentele organisaties) hoorden van vrouwen die terugkeerden dat ze via kanalen van vrouwenhandel naar Nederland waren gehaald.
In een rapport uit Brazilië wordt de werkwijze van een  netwerk uit Belem beschreven. Dit netwerk verhandelde vrouwen naar Suriname en vervolgens naar Enschede. Deze vrouwen vertrokken met de belofte dat er in Suriname net iets meer aan klanten te verdienen viel dan in Brazilië. Het rapport beschrijft bijvoorbeeld de lotgevallen van een vrouw die naar Belem was gelokt. Zij was verloofd met de Nederlander Raymon Fongpoen. Zij en haar lotgenoten werden per taxi naar Suriname gebracht. Eenmaal in Paramaribo moesten ze direct naar de Diamond Club. Een Nederlandse vrouw die zowel in Nederland als Suriname clubs bezat zocht in de Diamond Club meisjes uit voor haar club in Nederland.
De handlangers van Fongpoen heetten Telma en Tanja. In de Diamond Club werden de vrouwen gevangen gehouden. De exploitant vond het niet nodig om op soa’s bij de vrouwen acht te slaan. Er werkten meer dan 100 vrouwen die elk 100 dollar per dag moesten afdragen. Ze zouden ook voor drugshandel zijn ingezet. Ook werden ze verplicht een tatoeage te laten aanbrengen zodat ze altijd zouden weten wie hun eigenaar was. De eigenaar van Diamond Club, Henk Kunatt, zou contacten hebben met een luchtvaartmaatschappij. Zo zijn zeker 90 vrouwen naar Nederland gebracht. Die handel met Brazilië werd in Nederland geregeld door een soort kartel dat de markt in Enschede en in het naburige Hengelo beheerste.
Naar verluidt wisten deze Braziliaanse vrouwen dat ze als prostituee moesten gaan werken. Ze zouden al blij geweest zijn dat ze de nog slechtere omstandigheden in Paramaribo konden ontvluchten. Maar ook al wisten dat ze de prostitutie ingingen, dan konden ze toch slachtoffer van vrouwenhandel zijn. Voor huisvesting in Nederland waren ze totaal afhankelijk van de exploitant. Wanneer ze weg wilden, moesten ze soms eerst hun vliegticket terugverdienen. Medio jaren tachtig kwamen enkele Braziliaansen om toen een club in Enschede afbrandde. Aangestoken? De verhalen blijven vaag.
Halverwege de jaren negentig verschenen er berichten in de pers dat de Enschedese scene was verhard. In die periode werd een willekeurig echtpaar slachtoffer van een ruzie in het milieu. Bij een schietpartij in Rotterdam die een uitvloeisel was van deze kwestie is een politieagente doodgeschoten.
Een bijkomend probleem was dat er veel drugs in de prostitutiewereld zat aldus enkele kenners van het Twentse. Drugshandelaren zouden gebruikende prostituees mee ‘uit’ nemen en ze ondertussen van drugs voorzien.
In 2000 is het tolerantiebeleid van de politie afgeschaft. Toen heeft de politie ook de lijn Brazilië- Paramaribo- Enschede opgerold, maar het is mogelijk dat er een nieuwe lijn is geopend, maar niet noodzakelijkerwijze naar Enschede. Nog steeds komen veel Braziliaanse vrouwen in clubs in Paramaribo terecht. Reislustige klanten bevestigen op hookers.nl dat in bijvoorbeeld  Club Condor van de Nederlands sprekende Azzevido maar ook in Club Marcia in Paramaribo een Braziliaanse het voor 20-40 euro zonder condoom doet.