In enkele steden valt een herleving van een oude vorm van barprostitutie - ook wel animeren genoemd - te constateren. De bedoeling van deze activiteit is dat een ‘gastvrouw’ aan de bar zit en tegen provisie klanten zoveel mogelijk champagne of vrolijk gekleurde drankjes probeert af te troggelen. Indien gewenst kan zij zich elders met haar klant terugtrekken. Door de opkomst van clubs was deze betrekkelijk gevaarlijke vorm van prostitutie in onbruik geraakt. Na het verlaten van de bar wist immers niemand waar de vrouw met de klant verbleef! Bovendien vonden en vinden veel vrouwen dit verplichte drinken met mannen van wie niet bekend was of ze ooit nog eens een keer klant werden, een groot nadeel.
In deze vorm van prostitutie is het gemakkelijk om ‘zwart te werken’. Animeren bevindt zich namelijk op het snijvlak van privé-contacten en niet-bedrijfsmatige prostitutie. Hoe kan men een vrouw verbieden een drankje te accepteren en met de gulle gever mee te gaan? Ook sekswerkers zonder de juiste papieren zijn in dit circuit te vinden. Het is immers nog steeds niet verboden om zonder werk- of verblijfsvergunning aan de bar te hangen.
Het is maar de vraag of het inderdaad vrijheid blijheid is in de huidige animeerbars. De Spaanstalige medewerkers van De Rode Draad hoorden tijdens een bezoek aan zo’n bar dat Zuid-Amerikaanse vrouwen op hun donder kregen omdat ze vijf minuten te laat waren. Kennelijk was het ook niet de bedoeling dat de dames lol met elkaar gingen maken,  ze moesten af en toe koffie zetten en mochten ook niet bestellen wat ze wilden. 
In dergelijke bars zagen we allerlei vage figuren rondhangen die de vrouwen in de gaten hielden. In één bar kwamen de klanten niet zelf binnen, maar werden de vermoedelijke tussenpersonen, mannen die nadrukkelijk in de bar aanwezig waren, voortdurend gebeld. Na zo’n telefoontje kreeg een ‘gastvrouw’ een sms’je waarna zij fluks door een zijuitgang verdween.
Bij andere bezoeken merkten we dat de vrouwen voor 10 euro een cocktailtje – dat wil zeggen kraanwater met een scheutje cassis of appelsap-  moesten bestellen wanneer de klant hun iets aanbood. Met een dame weggaan kost 35 euro, zo vernamen we van de klanten. De laatsten klaagden over de prijs van de cocktails en de gebrekkige conversatie met gastvrouwen die hooguit een paar woorden Engels spraken.
Soms zijn dergelijke bars besloten omdat ze ook mogelijkheden tot gangbang bieden (een vrouw met meerdere mannen).
Inmiddels is deze barprostitutie ook in de reguliere horeca opgedoken. Een enkele vrouw klaagt dat in sommige cafés haar mannelijk gezelschap door een vreemde dame wordt uitgenodigd zich elders met haar te verpozen.
Dit gebeurt echter niet op grote schaal omdat de meeste horeca-ondernemers het niet toestaan. Ze willen dat hun klanten rustig een biertje kunnen drinken. Bovendien zitten zij er niet op te wachten om als verkapt bordeel aangemerkt te worden.