Het werk van escorts bij legale bedrijven staat bekend als een luxe vorm van prostitutie. Maar de verdiensten vallen tegen. Escorts moeten soms urenlang op een telefoontje wachten en als dat eenmaal gekomen is, grote afstanden afleggen. Bij aankomst is het in de praktijk niet gemakkelijk om klanten te weigeren: de reis is dan immers voor niets geweest en het escortbureau verliest de klant. Ook in deze sector vallen de verdiensten vaak tegen. Na aftrek van fooien voor hotelpersoneel, de kosten voor de chauffeur en het percentage voor het bureau, blijft er weinig over van het hoge bedrag dat de klant betaalt.
Het niet kunnen weigeren van klanten brengt het escortbureau in de gevarenzone van de ‘loondienst’. Niet zelf je klanten kunnen kiezen is immers in strijd met het zelfstandige ondernemerschap en duidt op een gezagsrelatie. Ook als het bedrijf prostituees wel de ruimte geeft klanten te weigeren, zal men subtiele druk uitoefenen om niet van het contact met de klant af te zien. We horen dat er ook vaak aanwijzingen worden gegeven over kleding: wel of geen mantelpakje, zelfs over de breedte van de bh-bandjes.
Dit speelt nog meer bij escortbureaus waar de vrouwen op het kantoor van het escortbedrijf op klanten wachten.
Veel escorts worden gedwongen een concurrentiebeding te tekenen, dat wil zeggen dat ze bij het verlaten van het bureau een jaar lang niet meer in de escort mogen gaan werken. Dit kan echter alleen in loondienst en als dat schriftelijk in het arbeidscontract is opgenomen. Het is verboden om een concurrentiebeding op te stellen als dat de werknemer na het beëindigen van het dienstverband brodeloos maakt, wat het geval is in de escortbranche. De meeste escorts werken namelijk door het hele land heen.  Als het tot een rechtszaak komt zal de rechter in de meeste gevallen het concurrentiebeding nietig verklaren, matigen of de boete verminderen. In andere beroepen zal de rechter in een geschil over een concurrentiebeding de werkgever ook bijna altijd in het ongelijk stellen.
De laatste tijd is er veel te doen over escort als vrijplaats voor illegale prostitutie. Dit denkt men gedeeltelijk te voorkomen door te eisen dat escortbureaus met een inschrijvingsnummer bij de Kamer van Koophandel adverteren. Een oud idee, dat men jaren geleden in Australië heeft geopperd. Met dit plan kan men echter niet alles ondervangen. Zowel aan de bovenkant van de markt als aan de onderkant werkt men met mond tot mond reclame en niet door middel van krantenadvertenties. En wat let iemand om met een laptopje vanuit bijvoorbeeld Ibiza een escortbureau in Nederland te managen? Weer komt de zelfstandige prostituee in het gedrang. Veel prostituees gaan ertoe over zelf vanuit hun huis op escort te gaan. Zo werken ze gegarandeerd overlastvrij. Ze regelen hun vervoer zelf en werven hun klanten via Internet of de krant. Maar zij komen niet in aanmerking voor een vergunning.
En wil een klant een illegale vrouw – die nauwelijks Nederlands of Engels spreekt? Op de internetsite voor klanten, hookers.nl zijn er regelmatig klachten te vinden van klanten die een vrouw hadden besteld met wie ze konden praten maar een escort aan de deur kregen die ze niet konden verstaan.