‘Wat een eng woord: ‘prostitutie’, wij zijn masseuses’ is een veel gehoorde reactie wanneer we aan de deur van een erotische massagesalon rammelen. Het is volstrekt onduidelijk wat er van de medewerkers van die bedrijven wordt verwacht. Kan een exploitant van een vrouw die zich meldt enige proeve van bekwaamheid op het gebied van massage veronderstellen? Deze salons ontkennen over het algemeen onder de prostitutiebedrijven te vallen. Dat is onjuist. Krachtens een uitspraak van de rechter in Maastricht in 1998 is er sprake van een seksbedrijf wanneer er seksuele handelingen tegen betaling worden verricht.
Veel massagesalons dragen een naam die naar Thailand verwijst. Daar zijn er veel van te vinden in bijvoorbeeld Rotterdam. Incidenteel kunnen we met een Thaise veldwerker deze bedrijven bezoeken.
In dat geval treffen we veelal oudere Thaise vrouwen aan die nauwelijks Nederlands spreken. Ze zitten in alle treurigheid te wachten op klanten die hooguit 20 euro betalen. In enkele van deze bedrijven is in Rotterdam loondienst opgelegd. Dit betekent dat ze oproepcontracten hebben waarbij ze – in tegenstelling tot het wettelijk vereiste minimum van drie uren-  slechts één uur uitbetaald krijgen. Ze zijn zodanig verkleefd geraakt met de (Thaise) bazin dat ze hun rechten niet op willen eisen om haar niet verder in de problemen te brengen. Hierin valt een restant van patronagepatronen te ontdekken die door diverse onderzoekers in Thailand zijn geconstateerd: een ongelijke relatie waarin een baas diensten ter beschikking stelt in ruil voor politieke of andere invloed. Dat houdt in dit geval in dat het werknemerschap ook verplichtingen naar de baas toe in de privé-sfeer schept.