Antwerpen. We schrijven 1995. Het Schipperskwartier ziet er vervallen uit. "Maar je hebt hier nog wel romantische peeskamers waar generaties prostituees hun peuken op de vensterbank hebben uitgedrukt. Daar is een huiskamer voor straatprostituees en in die karaokebars zou ook prostitutie plaatsvinden", aldus mijn gastvrouw in het land der Belgen. " De politie registreert met foto's, maar als er werkelijk iets aan de hand is, dan weten ze niet veel beters te doen dan maar flink plankgas te geven en er vandoor te gaan. Maar prostituees hebben nog steeds geen statuut". Een statuut is een sociale status: bijvoorbeeld als zelfstandig ondernemer waar je rechten aan kunt ontlenen. De eerste keer dat ik hoorde dat prostituees geen statuut hadden was tijdens een tv uitzending in 1983. Die klacht zou ik tot op de dag van vandaag horen.  

Anno 2007 is het Schipperskwartier gemoderniseerd. De huiskamer is vervangen door ultramodern, vrolijk gezondheidscentrum. De stad heeft de boel aangepakt.

In 1999 waren er in Antwerpen twee raamprostitutiegebieden: in het Schipperskwartier en in de Atheneumbuurt bij het Centraal Station. In de laatstgenoemde buurt was ook straatprostitutie. De prostitutie van jongens vond plaats in het Stadspark en in de bars. Tevens waren de jongens te vinden in de bars op de Italielei. In de 17 straten in het Schipperskwartier was er veel overlast. Het Schipperskwartier was in handen van de Albanese maffia. Huisjesmelkers hadden er vrij spel. De Georgische mafia en mensenhandel was alom aanwezig. De Georgische mafia hield zich in de buurt van het Falconplein bezig met de namaakhandel. (Handel in namaakmerken) De panden waren in handen van de georganiseerde misdaad. In de Atheneumbuurt vormde de overlast het grootste probleem.

Zowel de bewoners als de politie vonden dat het tijd werd voor actie. In 1998 heeft men een petitie aan het gemeentebestuur aangeboden. Er werd gekozen voor een integrale aanpak. Lohman ging aan de slag met een beleidsplan. (Lohman is een projectontwikkelaar, is ook bezig geweest met Arnhem en de Witte de Withstraat in Rotterdam) Dit beleidsplan is in 1999 goedgekeurd. Een van de uitgangspunten was dat de prostitutie mocht blijven bestaan maar de criminele randverschijnselen moesten worden bestreden. De raamprostitutie moest in drie straten worden geconcentreerd. De APV's werden aangepast: alle prostitutie buiten het toegestane gebied werd strafbaar. De stad moest worden herontwikkeld en de positie van prostituees worden verbeterd.

De politie werd op een efficiëntere hergegroepeerd en pakte de namaakhandel aan. De criminaliteit is nu met 25% gedaald. De politie is nu ook zichtbaar aanwezig. De straten zijn verkeersvrij gemaakt, de verlichting is verbeterd en er zijn urinoirs geplaatst. De exploitanten konden alleen een geschiktheidsverklaring krijgen als ze aan bepaalde inrichtingseisen voldeden. Er zijn 60 vergunningen afgegeven. Er is communicatie met eigenaars en men wil een exit project starten: uitstapproject. Een wettelijke regeling om de positie van sekswerkers te verbeteren ontbreekt nog. Inmiddels heeft men bedacht dat tippelprostitutie onverenigbaar met de woonfunctie is van een buurt en is men op zoek naar een alternatieve locatie. Hotels die het tippelverbod negeren worden gesloten. Klanten die dames aanspreken worden beboet.

Er zijn 35-40 bars waar mannelijke prostituees werken. Het zijn uitzendbars: dat wil zeggen, de jongens maken contact met klanten en gaan met hen naar elders. Er zijn tussen de 900 en 1100 mannelijke sekswerkers actief. Behalve de raamprostitutie vindt prostitutie ook plaats in prive's en in bars.

Prostitutie is in België niet verboden, het wordt gedoogd op grond van openbare orde. Het is echter verboden om een overkoepelde organisatie op het gebied van prostitutie te beginnen. De klant van de minderjarige prostituee is strafbaar, ook in België. Op het gebied van arbeidsrelaties is er niets geregeld en kan er niets geregeld worden. Alleen het eisen van woekerhuren en andere vormen van afpersing zijn verboden. De prijzen zijn 350 euro per 12 uur of 500 euro per week. Daar zit ook de zogeheten rendez-vous taks in: de belasting die sommige gemeenten in Belgie op prostitutiegelegenheden heffen.

Prostituees moeten net als iedere andere burger de belastingen betalen. Maar nog steeds geen statuut.